In mijn Rotterdamse drukkers-uitgeversjaren zijn er bij mij heel wat halvegaren gepasseerd. Hier volgt de top drie:

1. Jannie van den Braken-Martinus. Ontsnapt uit een gesticht waar zij levenslang had moeten blijven zitten. Zij viel mij in 1977 hinderlijk lastig met het “manuscript” over haar onterechte opsluitingen in een reeks van inrichtingen. Toen ik de uitgave ervan bleef weigeren besloot zij tot uitgave in eigen beheer. Ik moest de boekjes – tegen betaling – voor haar drukken. Het zestig pagina’s tellende werkje heette: ”Inleiding tot de trilogie VOGELVRIJ”.
De trilogie zelf is nooit verschenen, dat zul je begrijpen.
Ze stond er naast toen de eerste exemplaren gebrocheerd werden om deze direct in vooraf geadresseerde en gefrankeerde enveloppen te verzenden aan de pers die aan de ontboezemingen over haar schandalige behandeling in de psychiatrie natuurlijk ruime aandacht zou besteden. De hele stapel ging gelijk in de brievenbus op de hoek van de 1e Pijnackerstraat en de Zaagmolenstraat.
Toen de volgende ochtend geen enkele krant over haar schreef en ook radio/tv nog niet met microfoon en camera bij haar voor de deur stonden, kwam zij woest bij mij verhaal halen. Zij was er namelijk zeker van dat ik na haar vertrek alle post weer uit de rode brievenbus had gepeuterd en weggegooid. Ik zat in hetzelfde complot tegen haar!

2. Ed Walboomers. Eind jaren zeventig kwam hij na zijn werk (ambtenaar?) regelmatig langs in de drukkerij aan de Rietvinkstraat om mij zijn theorieën te verkondigen. Ondertussen zette ik de drukpers op wat hogere snelheid opdat niet al zijn geleuter tot mij door hoefde te dringen. Eerst was Enver Hoxha zijn grote voorbeeld. Hij kocht (bij mij) en las alles wat ik van deze Albanees in Nederlands of Engels te bieden had. Een paar maanden later ontdekte hij dat Enver helemaal fout zat en dat de Chinese kritiek op hem volledig terecht was. Ik kon maar niet genoeg Mao-werken voor hem aanslepen; ze werden allemaal verslonden en in samenvatting aan mij mondeling weergegeven terwijl de drukpers denderde. Nog een paar maanden later kwam hij er achter dat ook Mao helemaal fout zat. De juiste visie op de wereld had hij gevonden in het Groene Boekje van Kadhafi uit Libië.

3. Sjaak Weg (pseudoniem voor Sjaak Wegman). De eeuwig scheldende en zwetsende underdog die nooit iets wijzer wilde worden. Residerend in de Rotterdamse Openbare Bibliotheek publiceerde hij bij gebrek aan bereidwillige uitgevers zijn stroom van schotschriften en anarchistische wijsheden in eigen beheer. Ik had regelmatig de eer het object van zijn scheldkanonnades te zijn. Mijn boekenkast wordt nog steeds ontsierd door een veertiental stuk voor stuk slecht gedrukte onooglijke en onleesbare geschriftjes van zijn hand.
Aan het eind van mijn uitgeverscarrière in 2011 ben ik hem tegemoet gekomen door zijn bundel “Lubbies & Komofielen” (op het omslag prijken foto’s van Ruud Lubbers en de bekende Rotterdamse zwerver Heinz) uit te geven in de oplage van drie exemplaren (ISBN 9063301499), één voor de auteur, één voor het archief van de uitgever en het derde exemplaar werd via Marktplaats duur van de hand gedaan aan een koper die onbekend wenst te blijven.
Korte tijd later gaf hij zelf als Uitgeverij WEG! een gewijzigde roofdrukversie van dit boek uit op kleiner formaat. Toen ik er daarvan een bij hem bestelde kreeg ik na betaling het exemplaar toegestuurd dat hij (blijkens het stempel op de titelpagina) persoonlijk had gejat uit de leeszaal van de bibliotheek.
Een rare vogel dus, maar toegegeven, hij komt wel voor in de top vier van mijn favoriete dichters uit de regio Rijmond:
a. De kroketten in het restaurant zijn aan de kleine kant (Cornelis Bastiaan Vaandrager).
b. De zon komt op, de zon gaat onder, langzaam telt de oude boer zijn kloten (Cees Buddingh’).
c. Hier ligt Poot, hij is dood (Gerrit van de Linde, De Schoolmeester).
d. Voor Piet, die ik nooit meer ziet (Sjaak Wegman).