Dit is de skrien. Jaren geleden besloten we om eindelijk eens het vochtige souterrain dat vol stond met oud huisraad, kachels, koelkasten, schotelantennes, boilers en andere kapotte elektrische apparaten leeg te ruimen. Het was allemaal zo waardeloos dat zelfs de zigeuner met het witte paard het niet gratis wilde weghalen. In een donkere hoek stond dit dressoir, zeker honderd jaar oud. Het zag er niet uit door stof en vuil. Maar ik was er gelijk verliefd op (niks talasjiet maar massief grenen), wat verder niemand hier ooit heeft willen begrijpen. Voor iedereen bleef het die ouwe rotkast. Maar niet voor mij dus. Vele dagen ben ik in de inmiddels opgeruimde kelder bezig geweest met poetsen, schuren, restaureren en om de durvojat (houtworm) te bestrijden. Het beslag glimmend opgepoetst. En vele lagen Roemeense beits uit de Praktis (nee geen typefout, zo heet de lokale bouwmarkt hier) aangebracht. Er kwam uiteindelijk een prachtige ladekast tevoorschijn. Alleen de historische inbraakschade aan de tweede lade heb ik bewust niet gerepareerd. Die was veroorzaakt aan het eind van de tweede wereldoorlog door Russische soldaten die als bevrijders roofzuchtig de huizen langs gingen op zoek naar buit. Helaas lijkt het ook nu niet haalbaar dit pronkstuk te redden uit de handen der barbaren. Naar Nederland overbrengen is geen optie want natuurlijk hebben we daar geen plek voor dat ouwe ding. Ik vrees dat nieuwe bewoners hem gelijk over het balkon zullen kiepen waar de zigeuner met het witte paard klaar zal staan om hem alsnog af te voeren naar de vuilstort of tot kachelhoutjes te verhakken.