Broek in Waterland. Bij ons thuis werd het altijd kortweg Broek genoemd. Maar we waren dan ook goed in het verbasteren van plaatsnamen. Landsmeer werd Lansmeer, Oostzaan werd Osaan en Hobrede Hobree. En wat dacht je van Skiphol en Folledam? Maar de mooiste is toch het door mij nog steeds gebezigde Suurwou (Zuiderwoude, waar Gerbrand Bakker zijn meesterwerk "Boven is het stil" situeerde).

Mijn voorouders komen uit Noord-Duitsland. De twee arme boerenzoons Hinrich en Berend Ordemann vertrokken in de 18e eeuw uit het Noordduitse dorpje Ganderkesee (tussen Oldenburg en Bremen) naar Amsterdam omdat daar werk was en dus geld te verdienen viel. Hinrich vestigde zich in Amsterdam (de Amsterdamse tak) en Berend in het Broek in Waterland van de puissant rijke redersvrouw Neeltje Pater. Van deze Waterlandse tak ben ik een van de weinige nazaten.

Om een verloren uur tussen twee afspraken te overbruggen slenterde ik vandaag wat rond in het mooie naargeestige dorp rond het Havenrak, in een troosteloze het regent-net-niet sfeer. Oude historische panden met rommelige stinzentuinen waarvan het restauratiewerk nooit een voltooiing lijkt te krijgen. Het enige verkeer op straat bestaat uit achter sjieke designrollators voortstrompelende oude besjes. Hoewel er enkele generaties Ordeman in Broek hebben gewoond is deze naam op de fraaie begraafplaats niet terug te vinden.

Mijn rondgang leverde toch nog iets op. In een straatbibliotheekje vond ik tussen de gebruikelijke Esther Verhoef-bagger een vrij zeldzame editie van de roman van Paul Bowles met de vandaag wel heel toepasselijke titel "Een kille regen".